من یک مادر هستم

اگر حالم نمی دانی کمر بشکسته ام مادر

mooshmooshak2008 — Sat, 19 Dec 2009 09:26:18 GMT

اگر حالم نمی دانی کمر بشکسته ام مادر

چنان دردی به من دادی که درمانش به دنیا نیست

چنان آزرده حالم که زمان مرگ پروا نیست

مرا دردی چنان باشد که بی تو مرده ای بیشم

که جسمم در جهان باشد ولی روحم به دنیا نیست

مرا مادر قشنگ من به وقت اوج فنا کردی

به وقت احتیاج دل مرا با من رها کردی

ز کی پرسم مکانت را کجا گردم به دنبالت

چه گویم کور دنیا شم که عالم هست و مادر نیست

اگر حالم نمی دانی کمر بشکسته ام مادر

چه رسم یار رفتن ها غم و غصه و تنهایست.

وقتی به پهنای صورت دلت میخواد اشک بریزی؛ وقتی دلت میخواد با صدای بلند گریه کنی؛ وقتی دوست نداری کسی گریه هات رو ببینه ؛ وقتی دوست نداری کسی بفهمه تو دلت چی میگذره ؛ وقتی دلت میخواد همه چیزی رو که داری میبینی همش تو خواب باشه نه واقعیت ؛ وقتی دوست داری چشمات و ببندی و باز کنی ببینی هیچ اتفاقی نیفتاده و همه چیز مرتبه ؛ چی کار می کنی؟

بی تو دلتنگی به چشمانم سماجت می كند
وای دل چون كود كی بی تو لجاجت می كند

خدایا خودت میدونی که من ناشکری نمی کنم و به خاطر همه چیز تو را شکرو سپاس میگویم . چرا که بعضی وقتها اتفاقهایی میفته که میگیم خدارو شکر که مامان مهربونم نیست تا دوباره قصه بخوره و ...

خودت از دلم خبر داری و می دونی فقط و فقط دلتنگی و ...

و می دانم که ...

گاهي بايد در مشكلات كمي سكوت كرد !

شايد خدا حرفي براي گفتن داشته باشد ...

چند تا عکس از ۲۰ ماهگی دخترم پانیا که بهش عشق میورزم

نمی دونم

mooshmooshak2008 — Thu, 03 Dec 2009 06:44:18 GMT

مامان ؛چه زیبا بود
نفس کشیدن کنار چشمان تو
ماندن زیر سایه ی نگاهت
و قدم زدن دوشادوش عظمتی که من در برابرش گنگ می شدم
چه سخت بود رفتنت ؛ زمانی که من گریستم
با صدایی بی صدا
با اشک هایی که تمام شهر را خیس کرد

مامان ببین...

از گذشته ها چه باقي مانده ؟
از آن همه بي قراري شاد كودكانه چه باقي مانده ؟
هيــچ !
دلم مي خواهد به گذشته ها برگردم
به گذشته هاي دور
روزگاراني كه مي گذشت و گذر زمان را حس نمي كردم
روزگاراني كه بي بهانه لبخند مي زدم
شاد بودم و هيچ غم و اندوهي در دلم جاي نداشت ...!

این روزها پانیا آنقدر یه هویی بزرگ شده که خودم باورم نمیشه . بچه خوب و آروم و انعطاف پذیریه خودشو با همه شرایط وقف میده و احساس می کنم که خیلی بزرگ شده آخه تقریبا همه چیز رو میگه حتی دیگه نمیتونی بشماری که چند تا کلمه بلده و اسم چند تا شئ رو می تونه بگه حتی کلمه ها رو هم ترکیب میکنه و جمله میسازه . چند روز بعد از رفتن مامانم از به طرز باورنکردنی از شیر گرفته شد (البته دعاهای مامانم بوده میدونم ) و حالا مثل یه بچه بزرگ شبها خودش بدون بهونه گیری میخوابه البته شیشه رو می خوره .اندازه یه دنیا دوستش دارم و بهش عشق می ورزم ... .

نمی دونم خیلی علاقه دارم که همش براش لباس بخرم تقریبا یک سوم حقوقم رو برای پانیا لباس میخرم و همش بابایی ناراحته و میگه اینقدر خرج نکن . اما خرید کردن به من آرامش میده ...

شبهای جمعه

mooshmooshak2008 — Thu, 19 Nov 2009 05:58:18 GMT

شب جمعه که میشه پر از حس رفتنم و دیدار و پرکشیدن ... .

از دور می آیم

اما سرد

پائیز از سردی ام یخ می کند

آمده ام، اما

لباس هایم

خیس از دلتنگی

مامان ؛ سایه ات دیگر نفس نمی کشد

حتی ماه چشم هایت

نورافشان نیست

مامان ؛ایستاده ای کنارم می دانم ، اما

فاصله‌ی ما بیش از همیشه

دورتر از اقیانوس و آسمان...

مامان وقتی میام پیشت دیگه دلم نمی خواد برگردم چرا نمی ذارن که پیشت بمونم . آخه خونه مامانم اینجاست !!!! دم غروب که میشه می گن بلند شین و برید... آخه مامان همه تازه این موقع میرن خونه ماماناشون شب جمعه است پس من کجا برم این دم غروبی ؟؟؟؟توی این غروب دلگیر بدون تو نمیدونی و هیچکس نمیدونه که چی می کشم ... .

و باز دوباره بلاجبار پا میشم و با دلی شکسته به سوی خونه ام راهی میشم و در ذهنم تمام خاطرات شیرینت رو مرور میکنم و جای خالیت که خیلی عذابم میده رو بیش از پیش خالی می گذارم و بر می گردم اما تنها تر از همیشه ...

لالایی صبر

mooshmooshak2008 — Mon, 16 Nov 2009 05:38:18 GMT

تقدیم به پدر دلشکسته ام ، برادرهای عزیزم و خواهرهای مهربانم تا در غم عزیزمان صبوری کنند و بس ...

لالایی صبر

با من بگو ، از ازدحام ماندن درد

بی تابی نبض نفس افتادن درد

با من بگو از بی دلی ، شور نماندن

با من بگو ، از گریه های هر شب سرد

از زمهریر کوچه های خسته ی درد

با من بگو ، با من بخوان لالایی صبر

تعبیر بی پایان رفتن در دل ابر

آه ، آخرین فصل فراموشی رسیده

بغضی ، به رنگ عشق در جانم تنیده

با من بگو ، از ازدحام ماندن درد

این اخرین حرف نگفته در دل سرد

دلتنگی

mooshmooshak2008 — Thu, 12 Nov 2009 10:36:18 GMT

مامان جونم : لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم

تا بدانی چقدرجایت خالیست ...

تا بدانی نبودنت آزارم می دهد ...

لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنی ست و عریان ...

كه از قلبم بر قلم و كاغذ مي چكد

لمس کن گونه هایم را که خيس اشک است و پُر شیار ...

لمس کن لحظه هایم را ...

تویی که میداني من چگونه عاشقت هستم٬

لمس کن این با تو نبودن ها را لمس کن ...

که چقدرررررررررسخت و ناباورانه است ....

مدتهاست که در وبلاگ شاد کودکم غم نداشتن مادرم بیداد می کند و هیچکس ،و در مخیله هیچکس حتی نمگنجد که در دلم و ذهنم چه میکشم و چطور روز و شب مادرم را فریاد میکشم .

پانیا دخترم ، چه روزها و شبهایی که بخاطر غمگین نشدنت بغض بی مادریم را در گلو خفه کردم تا تو عزیز دلم آزرده نشوی و چه اشکهایی که پشت به تو و دور از چشم تو ریختم تا تو نگران نشوی چون تو بیش از پیش حساس شدی و همه چیز را درک می کنی عزیزم

اما هر دوی ما تکیه گاه خوبی را از دست دادیم ... . این روزها باباجون بجایی مامانی برات نقاشی میکشه و بهت بیش از پیش محبت میکنه تا جای خالی مامانی رو برات پر کنه ، اینو بدون که حتی صدای جیغ و گریه هات آوای زندگی برای باباجونه چون یاد مامانی میفته و همش میگه چقدر مامانت پانیا رو دوست داشت ... .

بابا جون روزها و شبهای سختی رو بدون مامانی میگذرونه و بخاطر بچه هاش دم نمی زنه اما تمام این روزهای سخت و طاقت فرسا رو توی چین و چروکها و شیارهای رو صورتش می تونی ببینی ...و همین ما رو می ترسونه که نکنه نتونه تحمل کنه نکنه اون هم مثل مامانی یادش بره که چقدر بهش احتیاج داریم و ...

پانیا هر دختری مادرش میشه براش بال و پرش ، دنیایی داره هر دختری با مادرش ...

گویند که می نمود هر شب ، تا وقت سحر نظاره من
می خواست که شوکت و بزرگی ، پیدا شود از ستاره من
می کرد به وقت بی قراری، با بوسه گرم چاره من
تا خواب به دیده ام نشیند، شبها بر گاهواره من، بیدار نشست و خفتن آموخت
او داشت نهان به سینه خود، تنها به جهان دلی که آزرد
خود راحت خویشتن فدا کرد ، در راحت من بسی جفا برد
یک شب به نوازشم در آغوش ، تا شهر غریب قصه ها برد
یک روز به راه زندگانی، دستم بگرفت و پا به پا برد، تا شیوه راه رفتن آموخت
در خلوت شام تیره من، او بود و فروغ آشیانم
می داد ز شیر و شیره جان ، قوت من و قوت روانم
می ریخت سرشک غم ز دیده ، چون آب بر آتش روانم
تا باز کنم حکایت دل ، یک حرف و دو حرف بر زبانم ، الفاظ نهاد و گفتن آموخت
در پهنه آسمان هستی ، او بود یگانه کوکب من
لالایی و شور و نغمه هایش ، بودند حکایت شب من
آغوش محبتش بنا کرد ، در عالم عشق مکتب من
با مهر و نوازش و تبسم ، لبخند نهاد بر لب من ، بر غنچه گل شکفتن آموخت

مامان چرا خوابیدی

mooshmooshak2008 — Tue, 10 Nov 2009 10:35:04 GMT

مادر بی تو تنها وغریبم
اتاق خالیم بی توچه سرده
مادر، مادر خوب و قشنگم
بدون تو دل من پر درد
فضای خونه بی بویه تو هیچه
صدای تو هنوز اینجا می پیچه
مادر مادر
هنوزم تو دلم تموم قصه هات جوونه
خاله سوسکه دیگه، شعرآشتی مثل قدیما نمی خونه
مادر،مادر، شبا با صدای لالایی های تو خوابیدم
لالایی مادرم حالا نوبت توست،تو بخواب امیدم
مادر، مادر
مادر، مادر

تو را گم کرده ام امروز و حالا لحظه های من گرفتار سکوتی سرد و سنگینند و چشمانم نمی دانی چه غمگینند . چراغ روشن شب بود برایم چشمهای تو ،نمی دانم چه خواهد شد ... پرازدلشوره ام بی تاب و دلگیرم کجا ماندی ؟ که من بی تو هزار بار در هر لحظه می میرم..................................................

چهل روز گذشت

mooshmooshak2008 — Sun, 08 Nov 2009 10:08:18 GMT

چهل شب چشم من با گریه خو کرد

چه شبها با تو بودن آرزو کرد

چهل شب تا سحر نقش خیالت

کنار من نشست و گفتگو کرد

چهل غروب غم انگیز سپری شد بدون حضور تو ...... بدون لمس دستان تو ........ بدون شنیدن صدای تو ............. هر لحظه چشمانم به در.......هر لحظه گوشم به صدای زنگ ........هر لحظه ارزویم این بود که کسی مرا از خواب بیدار کند ..... هر لحظه سیمای دلنشینت رو در ذهنم مجسم میکردم و منتظر شنیدن صدایت بودم ........ چهل روز با خیال آمدنت روزها وشبها را سپری کردم ...... روزها از پی هم امدند و رفتند اما تو نیامدی ...... گفته بودی میروم و رفتی اما باور نداشتم ......... چهل روز برایم به اندازه چهل سال گذشت ........ همه فهمیدند وبه من فهماندند که دگر مادرت نخواهد امد ولی من همچنان به انتظارت لحظه ها را شماره میکرد م ...... تا به این لحظه باور نداشتم که دیگر نیستی ......... هر کسی تسلیت گفت پذیرا شدم اما نه از ته دل ....... با خود میگفتم مگر میشود مادر برود آنهم بدونه خداحافظی ....... منتظر صدایت بودم که صدایم کنی ............ دخترمممممممممممممممممممم خدانگهدار .................... اما اینک من .....اینجا .....تنها ......... و در سکوتی مه آلود در حسرت دوباره شنیدن صدای تو میسوزم و سر بر بالین حسرت به خواب میروم ...

خیلی زود بود مامانی من.......خدایا صبرم بده ...خدایا خیلی بی طاقتم ..........نمی تونم باور کنم مادرم نیست .........هر بار که تلفن زنگ میزنه فکر میکنم مامانمه ......... ولی ....................... کجا برم ؟ چطوری صداشو بشنوم ؟ نمی خوام گریه کنم ........اصلا چرا باید گریه کنم ؟ .......... مگه مادرم مرده ؟ نه نمرده ............ من که باور نمیکنم .........................خدایا از من چه انتظاری داری ................ چطوری باور کنم چطوری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته بجاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد...

تکه خدا به خدا پیوست

mooshmooshak2008 — Mon, 05 Oct 2009 06:10:18 GMT

قسم بر آنکه جاودانه می کند

آن هنگام که ارابه آهنین بر تن خشم گرفت ، مادر آواز نماندن خواند .

روزها با لبان سرخ لرزان،از حصار شیشه های مات صدایش زدیم ،واگویه گفتیم اما ...نشنید ؛

سوگندش دادیم بر آفریدگارش ، بر خود آفریدگار گونه اش و بر مهربی جانشینش اما ..نشنید.

اکنون و در این موسم تلخ درد آلود که نای بر ایستادگان نمانده ، تو ، در بی کرانه دور - همین

نزدیکی- در انتهای جاودانگی ایستاده ای و بر بی پناهی ما نظاره می کنی .

مامان عزیزم در چهارمین روز ماه مبارک رمضان ۸۸ بر اثر سانحه تصادف حدود یکماه در آی سی یو و در کما بودند وما یکماه پشت شیشه آی سی یو جون دادیم و مردیم و اشک ریختیم اما ... .

مادر ، چه غریبانه ، تنهایی یاد تو را در پس هق هق تلخ صدای خود پنهان می کنم .

لحظه ای را به انتظار می نشینم که دستهای نیاز الود مرا گرم و مهربانانه بفشاری .

دلتنگیهایم سنگین تر و سخت تر از آن است که بتونم تحمل کنم . نیمی از وجودم را از دست دادم و تا آخر عمر به دنبال نیمه گمشده ام هستم تا او را بیابم ...

مامان باور نمی کنم که دیگه نتونم لمست کنم ... .

التماس دعا برای مامانم

mooshmooshak2008 — Wed, 09 Sep 2009 08:05:18 GMT

از چه من دیوانه ، دیوانه ترم امشب از نغمه مستانه ،مستانه ترم امشب

دیده بگشا مادرم ، بین تو چشمان ترم ...

کم نکن تو سایه ات ، مادر از روی سرم

دیده بگشا مادر من ، روی من را بوسه زن

"دیده بگشا مادر من ، روی من را بوسه زن "

من نمی گویم دگر تو موی من را شانه زن

مادر من آخ

من که بودم

دختر تو

از غم کوچه نگفتی ...

از من و از اهل خانه

دم به دم رو می گرفتی ...

از چه خسته شدی مادر .....

" صبح و ظهر و عصر ،غروب شد نیومدی مامان خوبم

روزها یک به یک غروب شد نیومدی مامان

مامان ببین که اشکهام رسوب شد به سینه ام

چرا چشای قشنگتو باز نمی کنی تا دلم آروم بگیره "

خدایییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییا

یا صاحب الزمان مامانمو به تو میسپارم

اونو به من برگردون

به حق این شبهای قدر

التماس دعا برای همه کسانی که توی کما هستند

mooshmooshak2008 — Mon, 17 Aug 2009 08:54:18 GMT